The creature's house (from the Burrow of F. Kafka), Final presentation, Papakonstantinou Maria

Ο χαρακτήρας: Το Πλάσμα, ένα συνειδησιακό ον.

Συναισθήματα Πλάσματος: φόβος, ενοχές, απελπισία, σύγχυση, τάσεις σχιζοφρένειας, μοναξιά

Αρχικά ζει: σε ένα λαγούμι που έχει χτίσει εξ ολοκλήρου μόνος του, κυριευόμενος από αρνητικά συναισθήματα και σε συνεχή εγρήγορση για την αντιμετώπιση του εχθρού.

 Χαρακτηριστικά και προνόμια του νέου χώρου: το Πλάσμα ζει σε ένα χώρο που δεν προσεγγίζεται από άλλους. Δεν τον βλέπει κανείς ενώ αυτός έχει οπτική επαφή με όλο το άμεσο περιβάλλον του. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση γυαλιού εσωτερικά του χώρου του Πλάσματος το οποίο εξωτερικά είναι καθρέφτης. Επιπλέον έχει ως προνόμιο την λογική του Πανοπτισμού σύμφωνα με την οποία είναι υπερυψωμένος και τοποθετημένος κεντρικά και παρατηρεί γύρω του.

Ουσιαστικά είναι αόρατος. Με το εφόδιο της αορατότητας, το Πλάσμα θα έχει το προνόμιο να βλέπει και να παρατηρεί τα όντα, τις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους, καθώς και τη σχέση τους με τα άψυχα πράγματα, με τα δικά τους «λαγούμια», χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτός, κάτι που σίγουρα το επιθυμεί.

 Όλη η σύνθεση του χώρου είναι υπόσκαφη με αποτέλεσμα να «καμουφλάρεται» κάτω από έναν καθρέφτη.  Ο καθρέφτης ξεγελάει τους περαστικούς –εν δυνάμει εχθρούς- οι οποίοι θεωρούν λόγω του σχήματός του αλλά και του αντικατοπτρισμού του ουρανού, ότι πρόκειται για λίμνη.

Στην πραγματικότητα όμως από κάτω βρίσκεται το Πλάσμα και οι υπόλοιποι ένοικοι, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν προς τα έξω αφού ο καθρέφτης από την άλλη πλευρά είναι γυαλί.

Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια πυραμίδα των ατόμων σχετικά με τα «προνόμια» που έχουν ως προς τη χρήση της οπτικής τους αντίληψης και το πόσο εκτεθειμένοι είναι στα μάτια των άλλων. Στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται τα εξωτερικά όντα-εχθροί, οι οποίοι δεν βλέπουν κανέναν και γίνονται ορατοί από όλους. Στη μέση της πυραμίδας βρίσκονται οι υπόλοιποι ένοικοι, οι οποίοι βλέπουν μόνο τα εξωτερικά όντα και γίνονται ορατοί μόνο από το Πλάσμα. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται το Πλάσμα, το οποίο έχει τη δυνατότητα να τους βλέπει όλους και να μην γίνεται ορατός από κανέναν.

The Burrow_Kafka, Papakonstantinou Maria

Drawing attention, 141209, Papakonstantinou Maria

Kafka_the burrow, Papakonstantinou Maria, 141208

Υλικά μακετών

1) Pupo per Oddo από τον Διαμαντή Αΐδίνη

 Πρόκειται για μια εκτεταμένη τρισδιάστατη εγκατάσταση που αναπαριστά τη φανταστική πόλη του καλλιτέχνη να αναπτύσσεται σε χώρο μιας Γκαλερί. Τα κτίρια της  πόλης αυτής έχουν δημιουργηθεί με πρωτογενή υλικά όπως σίδηρο και μπρούντζο τα οποία είναι επιζωγραφισμένα.

2) Νο Way Out by Carlos Garaicoa

Εμπνευσμένος από το συνδυασμό της αποικιακής αρχιτεκτονικής και των εγκαταλελειμμένων κτιρίων στην πόλη καταγωγής του, την Αβάνα, ο Κουβανός καλλιτέχνης Carlos Garaicoa δημιουργεί μια εξιδανικευμένη μητρόπολη στο No Way Out. Τοποθετημένη χαμηλά στο έδαφος η μακέτα θυμίζει γλυπτό και είναι φτιαγμένη από φανάρια και ριζόχαρτο που φωτίζονται υποδηλώνοντας τη λάμψη μιας πόλης τη νύχτα.

3) Impossible architecture by Diana Al-Hadid

H συγκεκριμένη δουλειά της Diana Al-Hadid επεκτείνει το ενδιαφέρον της σε αυτό που η ίδια αποκαλεί αδύνατη αρχιτεκτονική. Φτιαγμένη από υλικά όπως ξύλο, χαρτόνι και γύψο, και επηρεασμένη από πίνακες και γλυπτά της αναγέννησης, η δουλειά της είναι μια αναφορά στα έργα από μάρμαρο του Bernini με ρευστά σχήματα και ανακλινόμενες φιγούρες που ίπτανται πάνω από τα κτίρια σαν σύννεφα.

 

Πηγές:  http://www.greekarchitects.gr/gr/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%88%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%82-id6902
http://kristen-arch.blogspot.gr/2010/05/blog-post_25.html

The_Burrow F.Kafka, 141201 , Papakonstantinou Maria

 

The Burrow_Kafka, Papakonstantinou Maria 141124

100_word_story

Kafka_the burrow, 141103, papakonstantinou

Έχοντας βγάλει το Πλάσμα από το λαγούμι του και δίνοντάς του τα αρχικά ερεθίσματα, τώρα θεωρώ ότι δεν μπορώ να τον αφήσω άμεσα εκτεθειμένο στην κοινωνική επαφή, αφού αυτό είναι πιθανό να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχολογική του κατάσταση. Ένα ον το οποίο για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν κοινωνικοποιείται, δεν είναι επιθυμητό να έρθει απότομα σε επαφή και τριβή  με άλλα όντα, αφού το πιο πιθανό είναι να τρομάξει και να κλειστεί ακόμη περισσότερο στον εαυτό του και στο «λαγούμι» του.

Αρχικά, προκειμένου η επαφή του με τον κόσμο να γίνει πιο ομαλή, του δίνω τη δυνατότητα να «ξεχωρίσει» τα αντιληπτικά του μέσα και να τα χρησιμοποιήσει όπως αυτόν τον εξυπηρετούν. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, σε κάποιες στιγμές απλά να ακούει τις συζητήσεις των όντων ή μόνο να τους βλέπει, χωρίς τη δυνατότητα ακοής, ώστε να δίνει έμφαση κάθε φορά σε αυτά που θέλει και να προσαρμόζεται με πολύ ομαλό τρόπο στις νέες του συνθήκες.

 Επιπλέον, του δίνω την ευκαιρία να ανακαλύψει τα υπόλοιπα όντα αλλά και τον κόσμο στον οποίο ζουν, δίνοντάς του το προνόμιο της αορατότητας. Αυτό μπορεί να το επιτυγχάνει κάθε φορά με το φαινόμενο της προσαρμοστικότητας, όπως ο κινέζος καλλιτέχνης Liu Bolin ο οποίος αφομοιώνεται με το εκάστωτε περιβάλλον βάφοντας τον εαυτό του. http://www.kleinsungallery.com/artist/liu_bolin/works/

Με το εφόδιο της αορατότητας, το Πλάσμα θα έχει το προνόμιο να βλέπει και να παρατηρεί τα όντα, τις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους, καθώς και τη σχέση τους με τα άψυχα πράγματα, με τα δικά τους «λαγούμια», χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτός, κάτι που σίγουρα το επιθυμεί.

Με αυτόν τον τρόπο, μου γεννήθηκαν σκέψεις για ορισμένα «φίλτρα» που χρησιμοποιούμε στην αρχιτεκτονική με την ευρύτερη έννοιά της, τα οποία μας χρησιμεύουν να φιλτράρουμε αυτά τα οποία βλέπουμε, και το οποίο το επιδιώκουμε με σκοπούς ιδεολογικούς, ηθικούς, θρησκευτικούς ή και απλά λειτουργικούς. Ένα τέτοιο παράδειγμα φίλτρου είναι τα ημιδιάτρητα  αραβουργήματα στα αντίστοιχα παράθυρα, από τα οποία μπαίνει το απαραίτητο φως, και ο χρήστης έχει την επιθυμητή εποπτεία χωρίς να τον βλέπουν. Κάτι παρόμοιο συναντάμε και στα παραδοσιακά κτίρια με ξυλόπηκτες κατασκευές στον όροφο, όπου δίνουν τη δυνατότητα ύπαρξης του σαχνισιού, της προεξοχής τμήματος του ορόφου, το οποίο -πέρα από τις άλλες χρήσεις του- εξυπηρετεί  τον έλεγχο της εισόδου του κτιρίου, αποτελώντας με αυτόν τον τρόπο ένα ακόμη φίλτρο.

Κάπου εδώ μου έρχεται σαν αναφορά το τηλεσκόπιο, κάτι το οποίο ανέκαθεν το χρησιμοποίησε ο άνθρωπος σαν φίλτρο, αφού συλλέγει πληροφορίες χωρίς να γίνεται εύκολα αντιληπτός. Τέλος, ο άνθρωπος έχει πάντα την ανάγκη της εξομολόγησης, και αισθάνεται πιο άνετα να μιλάει χωρίς να τον βλέπουνε, για αυτό και στην εξομολόγηση των καθολικών χριστιανών χρησιμοποιείται και πάλι ημιδιάτρητο φίλτρο.

Όλα αυτά τα φίλτρα και οι δυνατότητες που δίνω στο Πλάσμα μου ώστε να εξερευνήσει ανενόχλητος τον κόσμος στον οποίο θα ενταχθεί, θα με βοηθήσουν στο να ξετυλίξω το «αίνιγμα» σχετικά με το πώς θα είναι το καινούριο του «κτίσμα». Υπάρχουν πολλές συγκεχυμένες σκέψεις, οι οποίες όμως καταλήγουν όλες σε ένα συμπέρασμα: όπως και να είναι το καινούριο «κτίσμα» πρέπει να περιλαμβάνει και έναν κλειστό-ερημητικό  χώρο στον οποίο θα καταφεύγει το Πλάσμα τις στιγμές που θα νιώθει περισσότερο την ανάγκη να θυμηθεί κάποια από τα παλιά του ψυχολογικά χαρακτηριστικά… Η καθημερινή τριβή με τα άλλα όντα θα τον ωθήσουν σε στιγμές αναζήτησης ενός καταφύγιου... Το οποίο θα πρέπει να βρίσκεται απλόχερα μέσα στο ίδιο του το κτίσμα, αφού κάθε ον έχει την φυσιολογική ανάγκη για λίγες στιγμές μοναξιάς.